Το ζήτημα της διαχρονικότητας στη μουσική του σήμερα

Ζούμε στην εποχή οπού ο όγκος της πληροφορίας, υπερβαίνει κατά πολύ τη δυνατότητα του ανθρώπου να τον διαχειριστεί. Μιλάμε για ένα χάος δεδομένων που ανανεώνεται κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Στη μουσική δε βιομηχανία, τα πράγματα τρέχουν με φρενήρεις έως εξωπραγματικούς ρυθμούς. Είναι άραγε η ανάγκη του καθενός από εμάς να εκφραστεί μέσω της τέχνης, γράφοντας μουσική για ένα ακροατήριο, που το πιθανότερο είναι πως δεν θα καταφέρει -όχι απαραίτητα από πρόθεση- αλλά από ζωτικής σημασίας λόγους, να ακούσει και να αξιολογήσει την οποιαδήποτε καλλιτεχνική άποψη που είναι διαθέσιμη…; Μήπως ο δρόμος αυτός πλέον παραέχει γίνει εύκολος και προσπελάσιμος για τον οποιονδήποτε…;

Η «πολυπληθυσμικότητα» στη μουσική έχει τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά της. Το κυριότερο αρνητικό είναι ο εμβολισμός της ποιότητας από τη ποσότητα. Όταν η οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία στη μουσική, τρέχει λες και της έχουν βάλει το πιστόλι στο κρόταφο, είναι λογικό πως κάποια στιγμή θα οδηγηθεί στο σημείο του κορεσμού, εκεί που δεν θα έχει να δώσει κάτι άλλο, επειδή πολύ απλά θα έχει βαλτώσει. Η μουσική δεν φτιάχνεται κατά παραγγελία! Η έννοια της μουσικής είναι ταυτόσημη με αυτή της ζωής. Όταν ο κάθε μουσικός δημιουργεί μουσική, επιστρατεύει έμπνευση, βιώματα, γνώσεις, αισθητική. Κάθε μουσικό έργο πρέπει να έχει κάτι να πει, να διηγηθεί μια ιστορία, να εκφράσει μία άποψη. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ εγώ να προωθήσω ένα τραγούδι ή ένα album, απλά επειδή είναι εύκολο. Σαφώς έχω το δικαίωμα να εκφραστώ, να γράψω τη δική μου μουσική, αλλά όταν ζητώ τη προσοχή και την αξιολόγηση ενός παγκόσμιου κοινού, κριτικού ή μη, πρέπει να έχω κάτι να δώσω. Δεν είμαι μόνο εγώ… Είναι χιλιάδες έως εκατομμύρια άλλοι σαν εμένα. Αν προχωρήσω λοιπόν στη παραγωγή/προώθηση ενός μουσικού προϊόντος, που δεν έχει να προσφέρει κάτι και κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι, τότε δαπανώ ενέργεια, έμπνευση, πόρους και ταυτόχρονα αυξάνω τη παραγωγή και κατά συνέπεια τον όγκο του υλικού/πληροφορίας. Σαφώς υπάρχει το ζήτημα του γούστου, το οποίο είναι υποκειμενικό. Αν όμως όλα τα δημιουργήματα έχουν λόγο ύπαρξης, τότε γιατί τα διαχρονικά έργα είναι πλέον τόσο δυσεύρετα…;

Η διαχρονικότητα υπάρχει ακόμα. Το πιστεύω. Απλά δεν έχει τη δύναμη των παλαιότερων εποχών. Όσο περνάνε τα χρόνια, η έννοια αυτής προσαρμόζεται στα σημερινά δεδομένα. Αυτό σημαίνει πως αν αύριο κυκλοφορήσει ένα διαχρονικό album, δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συγκριθεί η δική του διαχρονικότητα με την αντίστοιχη έργων, όπως το “Sgt. Pepper’s…” των Beatles ή το “Bitches Brew” του Miles Davis. Μπορεί όμως να σταθεί σε δύο βασικούς πόλους. Το σύνολο των ποιοτικών του χαρακτηριστικών και το πώς αυτό θα επηρεάσει κοινό και κριτικούς. Μετά έρχεται η σημαντικότερη πρόκληση. Η αναμέτρηση με το χρόνο. Πόσο μπορεί να αντέξει το εκάστοτε έργο στο πέρασμα του, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα. Δεν είναι εύκολο.

Η δεκαετία των 10’s τέλειωσε και μας άφησε ένα υπερβολικά μεγάλο όγκο/ιστορικό δισκογραφίας. Αυτό αφορά όλα τα είδη, από τη κλασική και τη Jazz, μέχρι το Rock, Metal, Hip Hop κ.ο.κ.
Υπήρξαν σε αυτή αξιοσημείωτες κυκλοφορίες και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα ήθελα να παραθέσω μία μικρή λίστα από πραγματικά εξαιρετικά albums (λιγότερο ή περισσότερο εμπορικά) που ακούσαμε τη περίοδο 2010-2019…

Arcade Fire – The Suburbs (2010)
Foo Fighters – Wasting Light (2011)
Tame Impala – Lonerism (2012)
Daft Punk – Random Access Memories (2013)
D’Angelo and the Vanguard – Black Messiah (2014)
Kamasi Washington – The Epic (2015)
Tusmørke – Ført Bak Lyset (2016)
Lorde – Melodrama (2017)
Lenny Kravitz – Raise Vibration (2018)
Opeth – In Cauda Venenum (2019)

Το κατά πόσο η συγκεκριμένη ή οποιαδήποτε ανάλογη δεκάδα, θα αποτελεί σημείο αναφοράς σε πέντε, δέκα, είκοσι ή και παραπάνω χρόνια, είναι κάτι που θα δείξει ο χρόνος και μόνο. Το γεγονός είναι πως ακόμα γίνονται σπουδαία πράγματα στη μουσική, απλά αποτελούν μονάδες ενός υπερφορτωμένου συνόλου πληροφοριών, που καταστούν το μουσικό βίωμα (ανεκτίμητη ψυχική διαδικασία ζωής) δύσκολο έως ανύπαρκτο.

 

Andreas Katsoulis 

Διαβάστε επίσης...

Το ζήτημα της διαχρονικότητας στη μουσική του σήμερα

Από:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on google
Share on pinterest
Share on whatsapp